Απο μικρος βλεπεις τη μαμα να αγκαλιαζει, να ταιζει, να προσεχει το μωρο, το παιδι.. Ετσι σε μεγαλωσαν κι εσενα. Λες μεσα σου πως αυτα ειναι δουλειες των μαμαδων. Μεγαλωνεις και καποια στιγμη, αν εισαι τυχερος (ή ατυχος για αλλους), ο ανθρωπος που μοιραζεσαι τη ζωη σου μαζι του, σου ανακοινωνει πως θα γινεις μπαμπας. Εχοντας μεγαλωσει ή εστω επηρεαστει απο συμπεριφορες και στερεοτυπα γυρω σου, χαιρεσαι, φωναζεις, χοροπηδας, φιλας και διαφορα τετοια... Αρχιζεις να κοκορευεσαι στους φιλους σου, να ανακοινωνεις περιχαρης και γεματος χαμογελα πως θα γινεις μπαμπας.
Θα γινεις. Θα γινεις?...
Ζεις μια θεωρια, ενα σεναριο με πρωταγωνιστη εναν ανθρωπο που θα εχει ολοκληρωτικα την αναγκη σου και καθε του στιγμη θα εξαρταται στα παντα του απο σενα. Ολα αυτα θεωρητικα. Δεν το ξερεις. Δεν εχεις αυτο που λενε ¨βιωματικη μαθηση¨... 
Μονο εμπειριες αλλων, ακουσματα, φιλοσοφιες, νουθεσιες... Σιγα σιγα ομως αρχιζεις να ζεις στιγμες. 
Να ακους μια καρδια να χτυπαει σε υπερηχους και να βλεπεις δαχτυλακια ποδιων, χεριων, μυτη, ποδια... Ο καιρος περναει και πιανεις τον εαυτο σου να εχει αγωνιες πρωτογνωρες, φοβιες απροβλεπτες, αγχη αγνωστα... Ομως οχι, ακομα και τοτε δεν αντιλαμβανεσαι την πηγη τους. Μεχρι που ερχεται η μια στιγμη. Τί "ποια στιγμη"? Η στιγμη που βρισκεσαι με ενα σωρο αλλους ανθρωπους ξενους σε σενα αλλα με κοινη την αγωνια, σε μια αιθουσα που την εχουν ονομασει ¨αναμονης¨. Τι φτωχο ονομα για αυτη την αιθουσα. 
¨Η αιθουσα που τα παντα καινε¨ επρεπε να την λεγανε. Δεν μπορεις να σταθεις πουθενα για πανω απο πεντε δευτερολεπτα. Νιωθεις να φλεγεσαι. Να πνιγεσαι. Δεν μπορεις να σταθεις. Μεχρι που... Μεχρι τη στιγμη που η Πορτα (οσες και να εχει γυρω, ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΤΑ), ανοιγει και ξεπροβαλει ενα γνωριμο κεφαλι που το εβλεπες συχνα πυκνα, 9 συναπτους μηνες. Τα ματια του σε αναζητουν και οι ματιες σας ανταμωνουν. Εκει, τοτε, νιωθεις πως κρατας στα χερια σου την καρδια σου. Πως αποφασισε να βγει απο το στηθος σου γιατι ασφυκτιουσε να χτυπα μανιασμενα κλεισμενη εκει μεσα. Βλεπεις το χαμογελαστο βλεμμα το σκουφοφορεμενου κεφαλιου του γιατρου και ακους εκεινη τη προταση που σου αλλαζει τα παντα απο κει και μετα : 
"να σου ζησει Νικολα μου". Η στιγμη εκεινη ειναι η καθοριστικη, που νιωθεις ολα τα συναισθηματα και καθε ενα ξεχωριστα. Η στιγμη που τα δακρυα ειναι καταρρακτης και το χαμογελο σου θαρρεις πως θα ακουμπησει τους λοβους των αυτιων σου. Η στιγμη που παυεις να εισαι "εσυ για σενα". Η στιγμη που η θεωρια πραγματωνεται.
Εισαι μπαμπας. 
Οχι. Δεν εγινες ακομα μπαμπας. Με τις στιγμες και τον καιρο μετα, γινεσαι. Σιγα σιγα, οπως πρεπει.
Αντιλαμβανεσαι ποσο εχεις αλλαξει αλλα και ποσο αλλαζεις καθε μερα που περναει. Καθε μερα που νιωθεις μικρες ανασες πανω σου. Μικρες φωνουλες και εκεινα τα πρωτα βλεμματα. Δεν ξερω αν υπαρχει το λεγομενο πατρικο ενστικτο. Και κυριως δεν ξερω αν υπαρχει μεσα μου. Αυτο που ξερω ομως σιγουρα ειναι πως εκει, μεσα μου, πρωτα υπαρχουν τα δυο μου αγορια και μετα καπου πισω αρκετα, στο βαθος, εγω. Να τα καμαρωνω. Οχι για να τα προσεχω μην πεσουν, αλλα για να ειμαι εκει αν θελησουν στηριγμα να σηκωθουν. Να ειμαι εκει για τη στιγμη που θα κοιταξουν πισω και θα τους πω "η ζωη ειναι μπροστα, κερδιστε την". Να ειμαι εκει για να θυμαμαι τη στιγμη που μονα τους καταφεραν να με προσπερασουν. Σε ολα. 

Με τις δικες τους δυναμεις. Αλλα κυριως να ειμαι εκει για να γυρισουν να μου πουν "Μπαμπα ελα να σου δειξουμε τι βλεπουμε"...