1.     Μια νέα, ατομική σας  έκθεση σην καρδιά του Παρισιού... Πως είναι αλήθεια η αίσθηση?

Είναι συναρπαστικό. Αγαπώ πολύ το Παρίσι, έχω βρεθεί πολλές φορές εκεί για ψυχαγωγία, μουσεία κτλ. Αλλά, το να κάνεις ατομική έκθεση σε μια τόσο φορτισμένη ιστορικά και πολιτιστικά διεθνή πρωτεύουσα, είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό και σκοπεύω να το διασκεδάσω.

2.     Είναι η πρώτη φορά πού ταξιδεύουν στο εξωτερικό τα έργα σας?

Έχω συμμετάσχει σε ομαδικές, είναι  η πρώτη ατομική έκθεση που κάνω στο εξωτερικό. Φυσικά, ήταν κάτι που ήθελα και όταν μου πρότεινε ο «Δεσμός» τη συνεργασία αυτή, ήταν μια καλή ευκαιρία να κάνω αυτό το βήμα.

3.     Είστε σαν άνθρωπος, σαν καλλιτέχνης αισιόδοξος? Βλέπετε ''φώς στο βάθος του τούνελ?''

Ο πολιτισμός θα έπρεπε να είναι από τα πρώτα μελήματα για μια χώρα σαν την Ελλάδα που έχει απέραντη, αξεπέραστη πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά. Όσο αφορά στην καλλιτεχνική παραγωγή, είμαι αισιόδοξος. Υπάρχει όρεξη, πείσμα, αγώνας. Φιλοδοξίες. Υποδομή χρειάζεται, εξωστρέφεια, επιπλέον κίνητρα. Όσο δεν γίνεται αυτό, όχι μόνο δεν βρίσκει βήμα η τέχνη στη χώρα, αντίθετα τείνει να αφορά ένα τόσο περιορισμένο κοινό που καταντάει ελιτίστικη και αυτό είναι πραγματικά τραγικό. Διαφορετικά η κληρονομιά -που έχει κακοποιηθεί βάναυσα- θα χρησιμοποιείται μόνο ως άλλοθι για αδράνεια και θα ελπίζουμε μονίμως σε λίγες εξαιρέσεις.

4.     Μιλήστε μας λίγο για αυτό το μαγικό, ιστορικό μέρος που λέγεται ''Δεσμός''....

Ο «Δεσμός» είναι ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού με ιστορία 33 χρόνων στην ιστορική συνοικία του Montparnasse, αποτέλεσμα του οράματος, της επιμονής και των κόπων του κ. Μαυροειδάκου.

Μπορεί κανείς να βρει εκεί ένα πολύ πλούσιο υλικό ελληνικής λογοτεχνίας στα γαλλικά. Το 1997 εκδίδει τις «Ελληνικές Γραφές», ένας οδηγός της ελληνικής λογοτεχνίας για το γαλλόφωνο κοινό, το οποίο προλόγισε ο μεγάλος φιλέλληναςJacques Lacarrière. Επίσης, έχει ήδη προχωρήσει στην έκδοση 43 τευχών του ομότιτλου περιοδικού. Το κοινό του «Δεσμού» είναι πιστό, θερμό και ανανεώνεται διαρκώς. Ακριβώς δίπλα από τη «λογοτεχνική φωλιά» βρίσκεται ο χώρος της γκαλερί που έχει φιλοξενήσει πολλούς έλληνες –και όχι μόνο- καλλιτέχνες.

5. Ερώτηση κλισέ αλλά...από πού προέρχεται η έμπνευση σας? Τι σας κάνει να αποτυπώνετε τα συναισθήματα και τις εικόνες σας μέσα από την τέχνη?

Εργάζομαι με οδηγό το ένστικτο και τη στιγμή, ελπίζοντας κάθε φορά να ανασυρθεί από το υποσυνείδητο το οποιοδήποτε στοιχείο που θα μου δείξει ένα δρόμο. Σπάνια χρησιμοποιώ μοντέλο. Μου αρέσει να ανακαλύπτω στη συνάντηση των χειρονομιών το έναυσμα για να πάω παρακάτω. Συχνά, αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να παίζει με τα χρώματα. Αφήνω τη σπάτουλα να οδηγείται από απλές γραμμές, εντελώς διαισθητικά, και όταν δημιουργηθεί κάτι που θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον, τότε αρχίζω να επικεντρώνομαι στο σημείο και κάπως έτσι χτίζεται το θέμα, η ιστορία. Αρκετές φορές κρατάω στοιχεία από μια φωτογραφία, ένα βλέμμα, μια κίνηση. Στο τέλος όμως, τα γυρίζω όλα προς τον τοίχο και αφήνω το ίδιο το έργο να με πηγαίνει.

6. Aπο τι τρέχει να ξεφύγει ο σημερινός άνθρωπος κατά την γνώμη σας?

Είτε τρέχουμε σε κάτι, είτε απομακρυνόμαστε από κάτι άλλο, αυτό που έχει σημασία είναι η εξόντωση της αδράνειας. Στη δική μου περίπτωση, κατάλαβα ό,τι ο χρόνος φεύγει εν ριπή οφθαλμού και ώσπου να κάνεις κάτι είσαι αδύναμος, ίσως και βιολογικά, να το κάνεις. Δεν ήθελα να αφήσω για αργότερα αυτό που μπορώ να κάνω τώρα. Δεν λέω ότι είναι καλό ή κακό, ούτε ότι θα υποφέρει ο κόσμος χωρίς τα έργα μου, αλλά τουλάχιστον δεν θα αναρωτιέμαι τι πήγε στραβά και δεν κατάφερα να αξιολογήσω την ικανότητα της δράσης.